ესეს ნიმუში

ესე მოკლე ნაშრომია, რომელშიც ერთ მთავარ აზრს ამტკიცებ. ეს აზრი — თეზისი — შესავლის ბოლოს ერთი-ორი წინადადებით იწერება, და მთელი დანარჩენი ტექსტი მას ემსახურება.

ძირითადი ნაწილი პარაგრაფებად იყოფა. კარგ პარაგრაფს ერთი არგუმენტი აქვს: იწყება წინადადებით, რომელიც ამ არგუმენტს აცხადებს, მერე მოდის მტკიცებულება — ციტატა, მონაცემი ან მაგალითი წყაროს მითითებით — და ბოლოს იმის ახსნა, რატომ უჭერს ეს მხარს თეზისს. დასკვნა ახალ ინფორმაციას აღარ შეიცავს: აჯამებს, რა დაამტკიცე, და პასუხობს კითხვას, რატომ არის ეს მნიშვნელოვანი.

თეზისი თემის გამეორება არ არის — ის პოზიციაა, რომელსაც მკითხველი შეიძლება არ დაეთანხმოს. „შუშანიკის წამება“ ტანჯვის ამბავია — ეს თემაა; „შუშანიკის წამება“ მორალური გამარჯვების ამბავია და არა დამარცხების — ეს უკვე თეზისია, და ქვემოთ მოცემულ ესეში მას ყოველი პარაგრაფი ასაბუთებს.

ესეზე ყველაზე ხშირი შენიშვნებია: თეზისი ბუნდოვანია ან საერთოდ არ ჩანს; პარაგრაფებში არგუმენტის ნაცვლად ფაქტების ჩამონათვალია; საწინააღმდეგო მოსაზრება არ არის განხილული; დასკვნა ახალ თემას იწყებს. ფორმატი, თუ ლექტორი სხვას არ ითხოვს, რეფერატისას ჰგავს: 12-იანი შრიფტი და 1.5 ინტერვალი.

საუნივერსიტეტო ესე ყველაზე ხშირად 1000–2000 სიტყვაა. მოკლე ესეს სარჩევი არ სჭირდება, თუმცა ზოგი ლექტორი მაინც ითხოვს თავფურცელს, სარჩევს და ბიბლიოგრაფიას. თუ წყაროებს იყენებ, ციტირება აუცილებელია — ტექსტში ან სქოლიოში, როგორც ლექტორი მოითხოვს. ქვემოთ ორი ესეა, ლიტერატურისა და ბიზნესის თემებზე, სრული ტექსტით.